بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

وَلَأُضِلَّنَّهُمْ وَلَأُمَنِّيَنَّهُمْ وَلَأَمُرَنَّهُمْ فَلَيُبَتِّكُنَّ آذَانَ الْأَنْعَامِ وَلْأَمُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللّهِ وَمَن يَتَّخِذِ الشَّيْطَانَ وَلِيّاً مِن دُونِ اللّهِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْرَاناً مُبِيناً

«من آنها را گمراه خواهم کرد، آنها را فريب خواهم داد به آنها دستور خواهم داد روي گوشهاي حيوانات علامت بگذارند و به آنها دستور خواهم داد تا خلقت خدا را تغيير دهند.» هر کس شيطان را بجاي خدا، ارباب خود قرار دهد، به زياني آشکار گرفتار شده است.

چند سال پيش در يكي از مناطق کشورمان  زني ظهور كرد كه مدعی بود که قادر است به مردم  شفا بدهد ! اين زن كه به دليل ناراحتي جزام از خانه بيرون انداخته شده بود  بعد از مدتي بيابانگردي يك شب افتخار ديدار با امام زمان را پيدا ميكند. درهمان شب امام زمان وي را شفا داده و به او مي گويد كه از آن پس قادر به شفا دادن مردمان خواهد بود.

 بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

إِلَى‏ فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ فَاتَّبَعُوا أَمْرَ فِرْعَوْنَ وَمَا أَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيدٍ

بسوى فرعون و اطرافيانش; اما آنها از فرمان فرعون پيروى كردند; در حالى كه فرمان فرعون، مايه رشد و نجات نبود!

چنانچه به آيات الهي دقت كرده باشید حتماً متوجه شده اید كه هدايت به سوي رستگاري و رشد به دست احدي غير از الله نيست و جز الله هيچ عامل ديگري وجود ندارد كه ما بتوانيم آن را در رسيدن به رشد و كمال كاره اي تصور كنيم . اگر دانستن صرف و نحو و قرائت و غيره پارامتري براي هدايت محسوب مي شد در اينصورت كسي كه فوق دكتراي ادبيات عرب دارد و بر زبان عربي كلاسيك مسلط است بايد ره يافته ترين انسان باشد ولی مشاهده می کنیم که هیچگاه اینطور نیست . قرآن حقيقتاً به تصويري سه بعدي مي ماند كه تنها كساني به رؤيت آن نايل مي شوند كه قابليتش را داشته باشند و مورد توجه پروردگارشان قرار گيرند. قرآن كتابي است كه يك مثل ساده آن جمع كثيري را گمراه و جمع كثيري را هدايت مي كند :

ان الله لا يستحي ان يضرب مثلا ما بعوضة فما فوقها فاما الذين ءامنوا فيعلمون انه الحق من ربهم واما الذين كفروا فيقولون ماذا اراد الله بهذا مثلا يضل به كثيرا ويهدي به كثيرا وما يضل به الا الفسقين

اگر خداوند ما  را بواسطه تعبد حديث غير جلوي چشمانمان را سد كند و گوشهايمان را ببندد و قلوبمان را مهر نمايد آنگاه اگر بر تمامي علوم دهر مسلط باشيم سودي به حالمان نخواهد داشت. تعبد يك فرق اساسي با تبعيت دارد : تعبد اطاعت و فرمانبرداري مطلق است در حالي كه تبعيت اطاعت و فرمانبرداري مشروط مي باشد.. پس همواره باید در نظر داشت كه در طريقت دين ، فقط باید خدا تعبد بشود و اين وحي منزل است كه معيار تعبد است نه حديث غير .

مطلب را بيشتر باز می كنم :

ما به عنوان کسی که مدعی مسلمانی هستیم موظفیم شناخت کافی از اعمال خود داشته باشیم و بدانیم کدام اعمال در دین مبین اسلام نهی شده و کدام واجب شده است. تقریبا برای تمامی معاصی ما تعریف دقیقی از آن در قران داریم و می دانیم دقیقا چه عملی معصیت است ولی در مورد شرک که اکثر آیات قرآن نیز مربوط به همین معصیت است اطلاع چندانی در متون و کتب دینی ما داده نشده است. به چه عملی شرک اطلاق می شود و حدود و مرزهای آن کدام است که ما به آن حدود نزدیک نشویم؟

اولین چیزی که از شرک در ذهن ما مجسم می شود بتخانه ای است با تعدادی بت که عده ای در مقابل آن بتها در حال سجده و عبادت می باشند و بدین جهت خیلی زود خودمان را از این گناه مبرا و معصوم می دانیم. اما آیا واقعا حقیقت شرک همین است؟ آیا ما واقعا از این گناه مصون هستیم؟ می توان به قرآن تمسک جست و با استفاده از آیات آن فهمید که حقیقت شرک چیست. آنچه که از آیات قرآن استنباط می شود ، مشرکانی که زمان پیامبر ، مخاطب پیامبر بوده اند بتها را خالق خود نمی دانسته اند. بلکه به نص قرآن کریم در بسیاری از آیات ، اگر از مشرکان بپرسی چه کسی آسمانها و زمین را خلق نموده است قطعا خواهند گفت : الله ، یا مثلا در سوره یونس آیه 17 می خوانیم: ( و به جای خداوند چیزی را می پرستند که نه زیانی به آنها می رساند نه سودی و می گویند اینان شفیعان ما در نزد خداوند هستند.) ( سوره انعام آیه 136: و برای خداوند از زراعت و چهارپایانی که خود او آفریده است بهره ای قائل شدند و به پندار خویش چنین مدعی شدند که این برای خداست و این برای بتان ما. آنگاه آنچه خاص بتانشان بود به خداوند نمی رسد و آنچه خاص خداوند بود به بتانشان می رسد. چه بد حکم می کنند.) ( سوره زمر آیه 3: آگاه باشید که دین خالص مخصوص خداست و کسانی که به جای او سرورانی را به عبادت می گیرند می گویند آنها را عبادت نمی کنیم مگر این که ما را به خداوند نزدیک گردانند. ) ( سوره زمر آیه 43 تا 45: آیا به جای خداوند شفیعانی برگرفته اند بگو حتی اگر بر چیزی دست نداشته باشند و تعقل نکنند بگو شفاعت به تمامی خدای راست . فرمانروایی آسمانها و زمین از آن اوست. آنگاه بسوی او باز گردانده می شوید. و چون خداوند به تنهایی یاد شود دلهای نامومنان به آخرت تنگ شود و چون کسانی که در برابر او به پرستش گرفته شده اند یاد شوند آنگاه است که آنان شادمانی می کنند.) ( سوره بقره آیه 160: کسانی از مردم هستند که همتایی برای خداوند قائل شدند و آنان را همچون دوست داشتن خداوند دوست می دارند. حال آنکه مومنان خداوند را دوست تر می دارند.)

ونفخ في الصور فصعق من في السموت ومن في الارض الا من شاء الله ثم نفخ فيه اخرى فاذا هم قيام ينظرون
و در صور دميده شود ، پس هر آنكس كه در آسمانها و زمين است خواهد مرد الا آنكه خدا بخواهد، سپس يك بار ديگر در آن دميده خواهد شد، كه پس از آن همگي در حالي كه مي نگرند، بر مي خيزند.

 واشرقت الارض بنور ربها ووضع الكتب وجايء بالنبين والشهداء وقضي بينهم بالحق وهم لا يظلمون
و زمين با نور پروردگارش روشن خواهد شد. پرونده اعلام مي شود و پيامبران و شاهدان جلو آورده خواهند شد. سپس درباره هر كسي منصفانه قضاوت خواهد شد، بدون كوچك ترين بي عدالتي.

ووفيت كل نفس ما عملت وهو اعلم بما يفعلون
به هر نفسي جزاي آنچه را كه انجام داده است، پرداخت خواهد شد، زيرا او به هر عملي كه انجام داده ، كاملا آگاه است.

همه چيز با مرگ آغاز مي شود ، هنوز ساعتي بيش نيست مرده ايم كه دوباره به دنيا برمان مي گردانند تا در دادگاه الهي حاضر شويم . همه و همه ؛ چه اولين و چه آخرين انسان بايد در اين دادگاه حاضر شوند تا به حسابشان رسيدگي شود.

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

وإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقاً يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُم بِالْكِتَابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْكِتَابِ وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتَابِ وَيَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَيَقُولُونَ عَلَى‏ اللّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ
عده‌اي از آنها بنام بيان كتاب خدا طوري حرف ميزنند كه شما خيال كنيد حرفهايشان از كتاب الهي است، در صورتيكه از كتاب الهي نيست و ميگويند اين حرفها از جانب خدا است. در صورتيكه از جانب خدا نيست. از قول خدا دروغ ميگويند و خودشان هم اين را ميدانند.

در مطلب قبلی به مصداقی از  مخاطبین  آیه فوق  اشاره کردیم  و شما به وضوح در مقاله سنگسار مشاهده کردید که چگونه اهل مذاهب با تمسک به یک حدیث  شبیه سازی شده  سعی کرده اند که آیات محکم خداوند را تلبیس و حکم خداوند را تبدیل به سنت باطل نمایند .و این وسیله ای برای شیطان شده تا با آن بتواند  که جنایت سنگسار را جایگزین حکم شرعی صد ضربه شلاق نماید

 در این قسمت به حول و قوه خداوند می خواهم به دروغی  دیگر  به نام  حدیث «كساء» که با شبيه سازي از آيه شماره 33 سوره  احزاب پديد آمده است اشاره کنم حدیثی که بر پایه آن بسیاری از باورهای رایج در مذهب شکل گرفته است ابتدا از شما می خواهم که  به متن عربی حدیث کسآء توجه نمائید  :

وإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقاً يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُم بِالْكِتَابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْكِتَابِ وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتَابِ وَيَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَيَقُولُونَ عَلَى‏ اللّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ

عده‌اي از آنها بنام بيان كتاب خدا طوري حرف ميزنند كه شما خيال كنيد حرفهايشان از كتاب الهي است، در صورتيكه از كتاب الهي نيست و ميگويند اين حرفها از جانب خدا است. در صورتيكه از جانب خدا نيست. از قول خدا دروغ ميگويند و خودشان هم اين را ميدانند.

در اغلب موارد اين احاديث و روايات هستند كه مأخذ سنت قرار مي گيرند و از اين بابت فرق چنداني ميان سنت و احادیث وجود ندارد بنده هیچگاه با تجربه گرفتن از تاریخ و به تبع آن درس و عبرت گرفتن از آنچه که از گذشتگان به ما رسیده مخالف نیستم . عرض بنده اين است كه برخورد ما با احاديث بايد جنبه تبعيت انتخابي و آزاد داشته و بر اساس موازين قرآن باشد نه جنبه تعبد (پيروي و اطاعت مطلق). احاديث و روايات زماني خطرناك مي شوند كه بخواهند حکم تعبدی و یا شأن نزول آيات قرآن را بيان كنند و اینچنین به تأويل و تفسير آیات خدا بپردازند ، در چنين مواردي بايد همواره احتياط كرد و هيچگاه نبايد درمقابل آنها موضع تعبدي گرفت. كتاب قرآن تنها مرجع دين اسلام است و تمامي آييها و مناسك لازمه دين در اين كتاب بزرگ آمده است و پيامبر بزرگوار اسلام هم اولين كسي بوده كه مي بايستي به آنها عمل مي كرده است. بنابر اين سنت واقعي پيامبر همين قرآن است و اموري كه او در زندگي شخصيش انجام مي داده به خودش مربوط بوده و هيچ ربطي به اسلام يا سنتهاي اسلامي ندارند. ريش گذاشتن يا نگذاشتن پيامبر يك سنت اسلامي نيست و افراد فرو مايه و نادانی كه مردمان را به جرم ريش نداشتن مجازات و تنبيه مي كنند بيشتر مجري احكام شیطان هستند تا سنت پيامبر.

 بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

أَوَلَمْ يَكْفِهِمْ أَنَّا أَنزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ يُتْلَى عَلَيْهِمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَرَحْمَةً وَذِكْرَى لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ
آيا براى ايشان بس نيست كه اين كتاب را كه بر آنان خوانده مىشود بر تو فرو فرستاديم در حقيقت در اين [كار] براى مردمى كه ايمان دارند رحمت و يادآورى است

( حديث و روايت ؛ مكمل قرآن و يا مخرب دين ؟)

واقعاً تعجب آور است !
آخر چگونه ممكن است انساني آيه فوق را بخواند و باز هم متذكر نشود؟!
چگونه ممكن است؟!

خداوند بطور صريح و واضح مي گوید که ؛ آيا اين كتاب كفايت نمي كند ولی آنها باز هم می گفتند ؛ نه! شما هم همانند آنان مي گوييد نه و بعد خود را اهل سنت و مسلمان مي دانيد!

اگر كسي از كلام خدا برايتان دليل بياورد كه اين كتاب كفايت مي كند و از شما بخواهد كه غير از کلام الله را تبعيت و تعبد نكنيد آنگاه چه می گوئید ؟ جز اينكه حرفهايش را نادیده بگیرید و يا او را از خود برانيد جوابي ديگر داريد؟ در اين صورت فرق شما با قوم ابراهيم چيست؟ آنها نيز چون در مقابل استدلالهاي ابراهيم جوابي نداشتند مي خواستند او را زنده زنده بسوزانند:

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

( اياك نعبد )
تنها تو را فرمانبرداري مي كنيم

كساني كه قرآن كريم را بدون هيچگونه چارچوب فكري و گرايشهاي فرقه اي مطالعه مي كنند خوب مي دانند كه تعبد صرف پروردگار و يا تنها او را فرمانبرداري كردن ، مهمترين ركن دين و محور ي مي باشد كه قسمت اعظم آيات قرآن حول آن مي گردند.

اما متأسفانه بارزترين دشمن بشريت بيكار ننشسته و براي تك تك لغات و آيات قرآن شريف قالبهايي مخصوص درست كرده و مفاهيم حقيقي آيات اين كتاب معظم و شگفت انگيز را به وسيله قالبهاي مذكور به شكل مورد نظر خود در مي آورد و آنگاه مفاهيم و تعابير مورد نظر خود را در ذهن انسانهاي بيگانه با قران و پيروان سنتهاي پيشينيان تزريق مي كند و بدينسان دين حقيقي را تلبيس مي كند و مردم را متفرق ساخته و فرقه فرقه مي نمايد. و بعد فرق بوجود آمده را بگونه اي براي پيروانشان تزئين مي كند كه اصحاب هر فرقه اي تصور مي كنند كه تنها فرقه ناجيه همانی است كه ايشان پيروش هستند و بهشت و سرنجام نيك تنها از آن پیروان فرقه ايشان است.

از اين رو براي فهم حقيقي كلمات قرآن ، خود اين كتاب معظم از هر مرجع و فرهنگ لغتي بهتر و گوياتر است و در مطالعه آن به كمتر كلمه اي برخورد مي كنيم كه نتوانيم معنايش را از ديگر كلمات مترادفش در يابيم. اما متأسفانه به اين نكته بسيار اساسي و مهم زياد توجه نشده و همين امر سبب گرديده تا معاني حقيقي بسياري از آيات قرآن را درك نكنيم. به عنوان نمونه مي توان به كلمه بندگي و تعبد اشاره كرد كه غالباً بصورت پرستش معني شده و همين ترجمه غلط سبب گرديده تا جمعيت كثير مسلماناني كه حد اقل روزي هفده بار جمله « اياك نعبد» را به زبان مي آورند ، معني حقيقي آن را نفهمند.